7 Aralık 2017 Perşembe

eksi bir

kalemi ne zaman elime alsam,
ağlamaktan bahsettiğim bir yazı değil bu kez.
kendime bir söz verdim,
ağlamayacağım.
bu defa farklı,
garip.
saçlarımı kestirdim geçenlerde,
yerde saçlarımı görmek beni üzmedi.
sanırım bu duruma alıştım.
uzun süredir yazamıyorum.
kelimeler kinli bana, korkuyorum.
çevrelerine yaklaşamıyorum, geriliyorum.
kalem ve kağıda uzak kalmışım, ne acı.
kararsız ve karışığım.
ya tamamen kaybedeceğim ya da galip geleceğim.
suskun ve sinir bozucu bir insan oldum.
insanların sabrını zorluyorum bu aralar.
elimde olan bir şey değil, hissedemiyorum.
duygularımı tarif edememek canımı acıtıyor.
tek başarım boşluğa takılı kalmak.
geçenlerde doğum günümdü,
on sekiz mumun hepsi söndü,
dileğim yoktu.
inanmam öyle şeylere.
ama mumları üflerken farkındaydım her şeyin.
bir şeylerin değişmesi gerekiyordu.
gittikçe uzaklaşıyorum cümlelerden.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder