25 Nisan 2017 Salı

fazla vaktim yok

uzak bir yer istiyorum,
çünkü betonların arasında ruhum körleşiyor.
herkesten, her şeyden uzak bir yer ama.
çünkü kirpiklerim kurumadan tekrar ıslanıyor buralarda.
kendi hayatımda kukla olduğumu biliyorum artık.
imkansızlıkların arasında umutla dolanmak garip geliyor.
bu saçma,
bu yalan.
kendimi kandırıyorum.
geceleri balkonda oturmak cazip gelmiyor artık,
ya da kafeini biraz daha arttırmak,
insanı öldürmüyor.
sadece nefes almak istiyorum.
odamın penceresinden kafamı çıkartmak yetmiyor,
artık dar geliyor balkonlar.
koşmak istiyorum.
ummadığım anda,
bilmediğim bir yerde koşmak.
düşeceğimi bilsem bile koşmak istiyorum.
çünkü varlığımı ancak böyle hissedebilirim, biliyorum.

2 yorum:

  1. Gerçekten güzel,anlamlı... insan ait olmadığı yerde duramaz böyle hisseder biliyorum. Yureginize sağlık. Bloguma da beklerim ☺ takipteyim 👍

    YanıtlaSil