24 Nisan 2017 Pazartesi

eli toz toprak

yürüdüğüm yol uzun,
verdiğim nefes bahara karışıyor.
ağaçların uzun dalları rüzgarda el sallıyor bana.
kulağımda kulaklık var,
mırıldanıyorum dinlediğim şarkıyı hafiften.

'gelişim kitapları sokaklarda yazılsın.'

bir de şu araba gürültüsü olmasa,
çok güzel olacak.

ardından güneş ışığını çekiyor üstümden,
bulutlar çıkıyor gökyüzüne.
soğuk hava kendini belli ediyor,
vuruyor yüzüme rüzgar,
onu görüyorum sonra.
bedenim birden ağırlaşıyor,
adımlarım ona doğru gidiyor,
göz yaşlarım yanağımdan dudağıma ilerliyor
engel olamıyorum.

burnum sızlıyor,
can yakıyor.

gözlerinin yeşilliğinde kayboluyorum.
dizlerini kendine çekmiş
ürkekçe bakıyor etrafa
sertçe bir rüzgar daha esiyor
teni yanık
yüzü kurumuş soğuktan
hırkamı çıkarıyorum,
uzatıyorum ona.
dünyasına yabancıymışım gibi bakıyor bana,
utanıyorum.
ama en çok
sarılmaya ihtiyacı var gibi
kafasını çeviriyor
rahatsız etmek istemiyorum
yoluma devam ediyorum.
attığım her adımda utanıyorum.

bütün acıların benim olsun çocuk,
üşümesin bedenin
kaldırmasın hiçbir yük
dizlerin kanamasın
başın öne hiç eğilmesin
bu satırlar sana armağan olsun,
tüm sevgim senin olsun.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder