9 Kasım 2017 Perşembe

halim

Cem Karaca'dan mavi liman dinlemekteyim.
ne duvarlar üstüme geliyor ne de yaş akıyor gözlerimden.
alışmak söz konusu, bir şeylere.
içeriden kahkaha sesleri yükseliyor,
herkesin keyfi yerinde.
odamda oturmuşum dizlerimi çekmişim kendime,
çenemi yaslamışım dizime, düşünüyorum.
bu son diyorum kendi kendime.
bu son kavgan kelimelerinle,
artık indir kılıcını, bırak kalkanını.
düşünmenin de sonu.
sürüklenmek istiyorum çünkü,
kendimi sürüklemek değil.
belki de hepten yanlış yoldaydım.
belki de yanlış tercihler yaptım,
artık boş gülüşler bırakmak istemiyorum sohbetlere.
ya da isteksizce katılmak
artık susma vakti bence.
bence hepten kapanmış yollar.
boşuna kazmaya ne gerek var,
ne mecal.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder