9 Ekim 2017 Pazartesi

vakit geç olmuş

kafamı yasladığım duvar soğuktu
üşümüyordum gerçi
zamanında hastanenin soğuk zemini öğretmişti üşümemeyi
ya da koridordaki sandalyeler
kıvrılıp uyurken üşümek diye bir şey yoktu
her akşam önünden ölen insanlar geçiyordu
uykusuz kalmayı
ya da uyumanın ne kadar gereksiz olduğunu
hayatın her anını yaşaman gerektiğini öğreniyordun
pek kaleme alınıp kağıtlar harcanacak şey değil ölüm
yazmakla veya anlatmakla da olacak şey değil
yaşamadan bilinmeyen şey,
pek aklına getirmek istemediğin ama
her karesi aklından çıkmayan şey
önceden söylediğim gibi
kötülerin kalıp iyilerin gittiği bir dünyada
çok gariptir yaşam
çok garip

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder