9 Ekim 2017 Pazartesi

vakit geç olmuş

kafamı yasladığım duvar soğuktu,
üşümüyordum gerçi.
zamanında hastanenin soğuk zemini öğretmişti üşümemeyi
ya da koridordaki sandalyeler.
kıvrılıp uyurken üşümek diye bir şey yoktu.
her akşam önünden ölen insanlar geçiyordu,
saymayı bırakıyordun bir süre sonra.
uykusuz kalmayı
ya da uyumanın ne kadar gereksiz olduğunu
hayatının her anını yaşaman gerektiğini öğreniyordun
pek kaleme alınıp,
kağıtlar harcanacak şey değil ölüm.
yazmakla veya anlatmakla da olacak şey değil.
yaşamadan bilinmeyen şey.
pek aklına getirmek istemediğin
ama her karesi aklından çıkmayan şey.
önceden söylediğim gibi,
kötülerin kalıp iyilerin gittiği bir dünyada
çok gariptir yaşam,
çok garip.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder