9 Ağustos 2017 Çarşamba

solgun

yanlış yapıyorum,
olabildiğince yanlış yoldayım.
cümleler,
kelimeler,
harfler.
beni yaralıyor.
söylememem gereken şeyleri söylüyorum.
gitmem diyorum,
gidebilirim.
bilmiyorum.
kafam dağınık bir şekilde oturuyorum.
uykum var.
gözlerimi açamıyorum
ama oturmak her şeyden iyi geliyor.
balkon demirleri çok kısa.
ayaklarımı demire uzatıyorum.
dışarıda çocukları var, dokuz taş oynuyorlar.
senin pencerene bakıyorum.
perden açık yine,
bilerek açıyorsun biliyorum.
o yüzden gözümü ayırmıyorum.
izliyorum bir süre,
saat on ikiyi geçince yine geliyorsun.
ışığın yanıyor,
tek değilsin bu kez.
biri var yanında.
sarılıyorsun ona, öpüyorsun.
sevgiye muhtaç gibi bakıyorsun ona.
canımı acıtıyor.
sonra beni görüyorsun.
bu seni durdurmuyor.
tersine,
ilerliyorsun.
göğüs kafesim beni bunaltıyor,
nefes alamıyor gibi oluyorum.
istesem kalkarım giderim, bakmam
fakat izliyorum gözümü kırpmadan.
sen ise beni öptüğün gibi öpüyorsun onu.
ilk saçlarından sonra boynundan.
ve sonra omzundan.
sol omzundan.
saçlarını okşuyorsun.
parmakların yanaklarında yuvarlak çiziyor.
dudaklarında duruyor en son
ve onu öpüyorsun.
yutkunuyorum,
elimi yumruk yapmışım.
tırnaklarım etimi kesiyor.
belini kavrıyorsun sonra,
ışığı kapatıyorsun
ve ben sabaha kadar,
argın bir şekilde,
gözümü odandan ayıramıyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder