25 Nisan 2017 Salı

fazla vaktim yok

uzak bir yer lazım bana.
betonların arasında ruhum körleşiyor.
herkesten, her şeyden uzak bir yer.
çünkü kirpiklerim kurumadan tekrar ıslanıyor.
kendi hayatımda kukla olduğumu biliyorum.
imkansızlıkların arasında umutla dolanmak artık yoruyor.
umutlu davranarak yalnızca kendimi kandırıyorum.
geceleri balkonda oturmak artık cazip gelmiyor
ya da kafeini biraz daha arttırmak,
insanı öldürmüyor.
tek istediğim nefes almak.
odamın penceresinden kafamı çıkartmak yetmiyor.
artık dar geliyor pencereler.
koşmak istiyorum.
ummadığım vakitte,
bilmediğim bir yerde koşmak istiyorum.
çünkü varlığımı ancak böyle hissedebilirim,
biliyorum.

2 yorum:

  1. Gerçekten güzel,anlamlı... insan ait olmadığı yerde duramaz böyle hisseder biliyorum. Yureginize sağlık. Bloguma da beklerim ☺ takipteyim 👍

    YanıtlaSil